Bir âlemi hayâle dalan âb

İçimde yıkılan kuleler var,
Domino misali devrilen sütunlar,

İçimde kaynayan denizler var,
Alaşağı olan gemiler...

İçimde viraneler,
      İçimde acı hatıralar...

Ah yar!
İçimde sönen ışıklar var!

Sen'sin ıssızlaştıran içimi,
İki parmağının ucunda olanlar,

Sen evir ,sen çevir,
Ta ki yırtılsın tüm perdeler..

Ta ki yalnız seni bileyim,
Ta ki yalnız seni aksettireyim...

Bulut geçti, gözyaşları kaldı çimende,
Gül rengi şarap içilmez mi böyle günde...

Seher yeli eser yırtar eteğini gülün,
Güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün!

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye
Kimse bilmez...
    Kimse bilmez...


Müzik: Mehmet Güreli
Söz:    Ömer Hayyamın Rubailerinden Alıntılar

Bütün bedayi'-i ezman, nefais-i a'sar
Bu mai çehreli İstanbul'un beyaz ve uzun
Ufuklarında bulur penah si'r ü füsun.


Dalınca gözlerim ağlar bu hüsn-i sakinde;
Bu beldenin uyuyan bir başka güzellik var
Bütün tulu' ve gurubunda, subh u leylinde...

(Faruk nafiz Çamlıbel İstanbul isimli şiirinden...)

 Yine aylardan Kasım, 
    Yine sevdadan sızım...

 Yine zorlardan yazım,
    Yine korlardan ah'ım...